Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 września 2025 r. (III OSK 1335/25) po raz kolejny podkreślił, że w demokratycznym państwie prawa bezpieczeństwo państwa i sprawność funkcjonowania Sił Zbrojnych mogą – i powinny – stanowić konstytucyjnie uzasadnione ograniczenie prawa żołnierza zawodowego do sądu.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej żołnierza zawodowego J.G., odwołanego decyzją Ministra Obrony Narodowej z pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i NSA uznały, że skarga na tego rodzaju decyzję jest niedopuszczalna – zgodnie z art. 122 ust. 3 pkt 3 ustawy o obronie Ojczyzny, który wyłącza kognicję sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wyznaczania, przenoszenia i zwalniania ze stanowisk służbowych oraz przenoszenia żołnierzy do dyspozycji.
Ochrona interesu państwa – fundament służby wojskowej
NSA słusznie zaakcentował, że stosunek służbowy żołnierza zawodowego różni się zasadniczo od stosunku pracy cywilnej. W strukturach sił zbrojnych nie ma miejsca na równorzędność stron – istotą służby wojskowej jest podporządkowanie się rozkazom i decyzjom przełożonych, co stanowi warunek sprawności obronnej państwa.