Nie stanowili zwartej jednostki bojowej, nie maszerowali pod jednym sztandarem i rzadko walczyli ramię w ramię. A jednak przeszli do historii jako symbol elity Polskich Sił Zbrojnych z czasów II wojny światowej. Cichociemni Spadochroniarze Armii Krajowej rekrutowali się spośród żołnierzy różnych formacji Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, zdecydowanych na podjęcie walki konspiracyjnej w okupowanej Polsce. Dziś mija 85. rocznica pierwszego zrzutu "cichociemnych" na teren okupowanej Europy.
Nazwa "cichociemni" pojawiła się w okresie ćwiczeń w Szkocji. Kursanci otrzymywali różne zadania, takie, jak wysadzenie mostu czy opanowanie budynku. Pozorowane akcje były prowadzone przeważnie nocą, czyli w ciemnościach, z zachowaniem koniecznej ostrożności, czyli po cichu. Sami żołnierze określali je mianem "cichociemnych", a określenie to z czasem przylgnęło do całej formacji spadochroniarzy Armii Krajowej.
Przed przerzutem do Polski Cichociemni spotykali się w niewielkich grupach szkoleniowych, by otrzymać indywidualne przydziały w Związku Walki Zbrojnej, później przeformowanym w Armię Krajową. Pierwsza grupa została przerzucona do Polski w nocy z 15 na 16 lutego 1941 roku.