Nawet pozornie niewielkie zmiany w trendach zużycia antybiotyków mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych i ekonomicznych – wynika z danych WIM. – Przykładem jest 3,5-krotny wzrost liczby izolacji szczepów Klebsiella pneumoniae NDM u nowo przyjętych pacjentów – dowód na to, jak szybko może eskalować kryzys, szczególnie w warunkach nasilonej migracji i rosnącego obciążenia systemu ochrony zdrowia.
Antybiotykooporność to jedno z wyzwań współczesnej medycyny, wpływające zarówno na bezpieczeństwo pacjentów, jak i na sytuację ekonomiczną podmiotów ochrony zdrowia. Szacuje się, że infekcje wywołane przez patogeny oporne na antybiotyki odpowiadają w Europie za ponad 30 tys. zgonów rocznie, co dodatkowo podkreśla skalę i znaczenie narastającego zagrożenia epidemiologicznego. Eskalację opisanego zjawiska potęguje dodatkowo konflikt zbrojny w Ukrainie, zwiększając rozprzestrzenianie się opornych drobnoustrojów i utrudniając skuteczne leczenie. Nasze opracowanie stanowi ogólne ujęcie problematyki, uzupełnione o praktyczne rozwiązania wypracowane na podstawie doświadczeń WIM-PIB, które mogą służyć jako modelowe podejście do walki z narastającym zagrożeniem epidemicznym. Antybiotykooporność oraz związane z nią zakażenia szpitalne stanowią narastające zagrożenie dla współczesnej medycyny i systemu ochrony zdrowia. Problem ten od lat określany jest przez ekspertów mianem tykającej bomby – bomby, która już wybuchła i w sposób podstępny oraz przewlekły sieje spustoszenie.
Dramatycznym potwierdzeniem skali zagrożenia są szacunki wskazujące, że na świecie nawet 4,5 mln zgonów rocznie związanych jest z zakażeniami wywołanymi przez bakterie oporne na leczenie, z czego w samej Unii Europejskiej odnotowuje się 31–39 tys. takich zgonów rocznie, w tym około 2 tys. w Polsce. Prognozy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) przewidują, że do 2050 r. liczba ta może sięgnąć 10 mln zgonów rocznie, przewyższając śmiertelność związaną z chorobami nowotworowymi. Zjawisko antybiotykooporności niesie poważne konsekwencje nie tylko dla zdrowia publicznego, lecz również dla finansów i organizacji systemu opieki zdrowotnej – patogeny wielolekooporne wydłużają czas hospitalizacji, zwiększają ryzyko powikłań i śmiertelność, a także generują dodatkowy wzrost kosztów leczenia w krajowych systemach ochrony zdrowia, które już teraz działają w realiach chronicznego niedofinansowania.
